Jerzy Drużycki

Jerzy Drużycki, X3, kon. lat 70.
Jerzy Drużycki, X3, kon. lat 70.

Urodzony 4 października 1930 r. w Łodzi, zmarł w maju 1995 r. we Wrocławiu. Posługiwał się herbem Drużyna. Grafik i fotograf. Zawodowo zajmował się pracą edytorską. W 1950 r. ukończył Wydział Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Łodzi w pracowni prof. Józefa Mroszczaka, studiując również pod okiem prof. Władysława Strzemińskiego i prof. Adama Rychtarskiego. Pod kierunkiem J. Mroszczaka ukończył także w 1948 r. kurs reklamy zorganizowany przez ówczesne Ministerstwo Przemysłu i Handlu. W 1953 r. przeniósł się do Wrocławia i zamieszkał tu na stałe. W latach 1953–1970 pracował jako dziennikarz. W tych latach podejmował też pracę w innych dziedzinach trudniąc się dekoratorstwem, dziennikarstwem i pracując jako animator kulturalno – oświatowy. Swoje prace ekslibrisowe i inne graficzne opublikował w licznych wydawnictwach bibliofilskich w Polsce i za granicą. Poza ekslibrisami Jerzy Drużycki wykonywał również grafikę użytkową i artystyczną przeznaczoną przede wszystkim do różnych wydawnictw. W 1969 r. wszedł do Grupy Grafików Wrocławskich „RYS”, w której dał się poznać jako jeden z aktywniejszych artystów. Był jednym z założycieli Grupy. Niebawem został członkiem duńskiego Dansk Exlibris Selskab, a także Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek. W latach 70. był wiceprezesem Wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych.

Drużycki dał się poznać też jako wydawca i autor cennych publikacji. Opublikował 12 bibliofilskich zbiorków ekslibrisowych, a także albumowe wydawnictwo „Det moderne polske exlibris” (Dania, 1974). W 1973 roku wydał jako druk bibliofilski tekę ekslibrisów Jana Hasso–Agopsowicza. Rok później wydał druk bibliofilski zawierający siedem grafik poświęcony pamięci Tadeusza Cieślewskiego syna. Z kolei w 1975 r. przygotował i opracował publikację „Ekslibrisy Zygmunta Waśniewskiego”. Ostatnią taką publikacją artysty była teka dziesięciu rycin z 1979 r. z okazji wyboru na Stolicę Apostolską Karola Wojtyły. W 1977 r. z kolei wydał herbarz szlachty polskiej ręcznie kolorowany pt. „Arma et clenodia nobilitatis polonorum centrum icones”. Był również autorem wielu artykułów z ekslibrisoznawstwa, bibliofilstwa i kolekcjonerstwa.

Jerzy Drużycki stosował wiele technik graficznych. Należały do nich  cynkotypia kreskowa, typografia, drzeworyt sztorcowy, sucha igła i linoryt. Uznanie przyniosły mu jednak prace wykonane w plastiku i drzewie.

Pierwszy ekslibris wykonał w 1954 r. Był to autoekslibris. W tym samym roku powstały jeszcze dwa znaki: jeden dla Romana Ziemiańskiego i drugi dla Stefana Włodarczyka. Wszystkie wykończone były w P1. Kolejne ekslibrisy powstały dopiero w 1968 r. (również trzy – wszystkie dla siebie). Prawdziwy rozkwit twórczości ekslibrisowe J. Drużyckiego nastąpił od 1970 r., kiedy artysta wykonywał ich po kilkadziesiąt rocznie. Łącznie artysta wykonał około 350 znaków książkowych.

Swoje prace prezentował na ponad pięćdziesięciu wystawach krajowych i zagranicznych. Brał udział w najważniejszych międzynarodowych wystawach ekslibrisu w Malborku (1980 i 1983), Lugano, Helsingør, Bled i Lizbonie. Stale związany był także z cykliczną imprezą ekslibrisową organizowaną we Wrocławiu pn. „Ekslibris Wrocławski”. Brał udział w wystawach zbiorowych m.in. we Wrocławiu, Rzeszowie, Warszawie, Kielcach, Lublinie, Środzie Śląskiej oraz za granicą: w Kanadzie, Niemczech, Czechach, Danii, Szwecji, Jugosławii, Holandii, Portugalii.

Wykaz ekslibrisów zobacz tutaj

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.