Motyw architektoniczny

Ten typ ekslibrisu w pewnej mierze będzie powiązany z ekslibrisem topograficznym oraz turystyczno-krajoznawczym. Przedstawia wszelkiego rodzaju budowle architektoniczne bądź ich części. Ekslibris architektoniczny znany jest już w połowie XIX wieku, a swój rozkwit przeżywa dopiero w dwudziestoleciu międzywojennym. Niekoniecznie będzie jednak związany z miejscem zamieszkania właściciela ekslibrisu, jak to ma miejsce w przypadku ekslibrisu topograficznego; ta cecha jest zasadniczą i odróżniającą od siebie te dwa typy znaku książkowego. Ekslibrisy architektoniczne tworzy się dla upamiętnienia jakiegoś zabytku (np. znane wystawy architektury wpisanej na listę UNESCO), wydarzenia związanego z konkretnym miejscem, albo też propaguje się w ten sposób dane miasto. Ekslibris architektoniczny jest wdzięcznym tematem licznych konkursów, z których najbardziej znane, cykliczne i długoletnie to konkursy połączone z przeglądami ekslibrisu krakowskiego (organizowane przez Andrzeja Znamirowskiego) i grudziądzkiego (organizowane przez Henryka Stopikowskiego). Pierwsza wystawa ekslibrisu architektonicznego została zorganizowana przez warszawskie Stowarzyszenie Architektów Polskich w 1962 roku. Na następną trzeba było poczekać do 1975 r., kiedy motyw architektury na ekslibrisie prezentowała Biblioteka Ossolineum we Wrocławiu. Kolejne wystawy odbyły się we Wrocławiu (1978 – zabytki dolnośląskie w ekslibrisie), Środzie Śląskiej (1982 – zabytkowa architektura miast polskich), Lublinie (1982 – zabytki architektury w ekslibrisie europejskim), Tarnowie (1983 – zamki polskie), ponownie we Wrocławiu (1985 – motywy architektury w ekslibrisie), a także Lublinie (1987 – Zabytki miast polskich w ekslibrisie), Zagórzu Śląskim (1987 – architektura w ekslibrisie), Grudziądzu (od 1989 – międzynarodowa wystawa „Architektura w ekslibrisie”) i w innych miejscowościach.