Wiktor Teofil Gomulicki

 

Biogram: ur. 17.10.1848 w Ostrołęce, zm. 14.02.1919 w Warszawie; literat, bibliofil, kolekcjoner ekslibrisów i książek, a także powieściopisarz i eseista, jeden z pierwszych przedstawicieli polskiego pozytywizmu. W latach 1866-1869 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, studia porzucił. W latach przed 1900 r. pracował jako redaktor w „Kurierze Warszawskim”, „Kurierze Codziennym” i „Tygodniku Powszechnym”, a także redagował „Muchę” i „Kolce”. Miał jednego syna, Juliusza Wiktora Gomulickiego (1909-2006), znanego historyka i varsavianisty.

Czas trwania kolekcji: przełom XIX i XX w. – około 1910

Charakterystyka kolekcji: kolekcja ekslibrisów gromadzona była od przełomu XIX i XX w. Obejmowała kilkadziesiąt sztuk.

Ekslibrisy własne wykonali dla niego: Marek Brudnicki, Stanisław Dąbrowski, Henryk Gaczyński, Bronisław Kopczyński

Lokalizacja kolekcji: Warszawa

Losy kolekcji: Około 1910 r. Gomulicki sprzedał swoją kolekcję ekslibrisów M. Borkowskiemu.

Dzieła sztuki i przedmioty kolekcjonowane: ekslibrisy, książki

Bibliografia: E. Chwalewik, Zbiory polskie. Archiwa, biblioteki, gabinety, galerie, muzea i inne zbiory pamiątek przeszłości w ojczyźnie i na obczyźnie, t. 1, Warszawa – Kraków 1926, s. 418, t. 2, s. 387-388; R. Taborski, Gomulicki Wiktor, PSB t. 8, Warszawa 1959-1960, s. 275-277; Słownik pracowników książki polskiej, Warszawa – Łódź 1972, s. 83 i 277; http://nukat.edu.pl [dostęp: 15.10.2010].